PODGLĄD – artykuł nieopublikowany (pl.wikipedia) · ← wszystkie hasła · wikitekst na GitHubie

Drużynowe Mistrzostwa Europy na Żużlu 2025

Drużynowe Mistrzostwa Europy na Żużlu 2025
2024 2026
Dyscyplina

żużel

Organizator

FIM Europe

Szczegóły turnieju
Gospodarz

Gdańsk

Otwarcie

10 maja 2025
Pardubice, Elgane

Zamknięcie

28 czerwca 2025
Gdańsk

Liczba aren

3 (w 3 miastach)

I miejsce

złoto Polska

II miejsce

srebro Dania

III miejsce

brąz Szwecja

Drużynowe Mistrzostwa Europy na Żużlu 2025 – czwarta edycja drużynowych mistrzostw Europy – zawodów żużlowych organizowanych przez FIM Europe. W rozgrywkach wzięło udział dziewięć reprezentacji. Rywalizacja składała się z dwóch turniejów eliminacyjnych rozegranych 10 maja – Finału A w Pardubicach i Finału B w norweskim Elgane – oraz Wielkiego Finału w Gdańsku[1].

Po raz czwarty z rzędu tytuł mistrzowski zdobyła reprezentacja Polski, która wyprzedziła Danię, Szwecję i Ukrainę[2].

Format zawodów

Drużyny składały się z czterech zawodników (w tym najwyżej jednego stałego uczestnika cyklu Speedway Grand Prix) oraz rezerwowego w wieku do lat 21[3]. W tej edycji zmieniono regulamin: każdy turniej składał się z 22 biegów – do dotychczasowych dwudziestu dodano dwa biegi rezerwowych, w których każdy z nich miał zagwarantowane starty. W pozostałych biegach rezerwowi mogli zastępować kolegów z drużyny na dotychczasowych zasadach. Po czterech seriach biegów rozgrywano biegi nominowane, do których zawodników wyznaczano według zdobytych punktów[1].

Do Wielkiego Finału awansowali zwycięzcy Finałów A i B oraz ta z drużyn z drugich miejsc, która zdobyła więcej punktów. Miejsce w Wielkim Finale miała zapewnione broniąca tytułu reprezentacja Polski jako gospodarz[1][3].

Finał A – Pardubice

Zawody wygrali Duńczycy z 57 punktami. Niespodziewanie słabo wypadli gospodarze: Václav Milík upadł w pierwszym starcie i po drugim wycofał się z zawodów. Drugie miejsce zajęli Ukraińcy (38 pkt), z których aż 17 punktów zdobył rezerwowy Nazar Parnicki. Francuzi wystąpili bez kontuzjowanego Davida Bellego[6]. Sędzią zawodów był Stefan Andersson[5].

Msc Drużyna / Zawodnik Biegi Punkty
1 Dania Dania 57


9. Rasmus Jensen
10. Mads Hansen
11. Michael Jepsen Jensen
12. Mikkel Michelsen
19. Bastian Pedersen

(1,3,3,2,2)
(3,3,3,3,-)
(3,3,3,-,3)
(3,3,2,3,-)
(1,3,2,3,2)

11
12
12
11
11

2 Ukraina Ukraina 38


1. Andrij Karpow
2. Andrij Rozaluk
3. Marko Łewiszyn
4. Roman Kapustin
17. Nazar Parnicki

(0,2,d,-,-)
(-,1,2,2,0)
(2,2,1,1,1)
(1,-,2,2,2)
(3,2,3,3,3,3)

2
5
7
7
17

3 Czechy Czechy 22


5. Jan Kvěch
6. Václav Milík
7. Daniel Klíma
8. Jan Macek
18. Adam Bednář

(2,0,1,1,2)
(d,0,-,-,ns)
(2,2,2,1,1,3)
(-,-,0,0,1)
(0,1,2,d,1)

6
0
11
1
4

4 Francja Francja 12


13. brak zawodnika
14. Mathias Trésarrieu
15. Dimitri Bergé
16. Mathieu Trésarrieu
20. Tino Bouin 


(0,0,-,d,ns)
(2,1,0,3,0,0)
(1,1,0,2,1)
(0,0,1,0,0,0)


0
7[a]
5
0[a]

Bieg po biegu[b][5]:

Finał B – Elgane

Faworyzowani Szwedzi, choć przyjechali w rezerwowym zestawieniu, szybko zapewnili sobie zwycięstwo. Norwegowie do końca walczyli o awans z drugiego miejsca, lecz zdobyli 37 punktów – o jeden mniej niż druga w Pardubicach Ukraina[8]. Młode drużyny Niemiec i Łotwy nie odegrały większej roli w rywalizacji[6]. Sędzią zawodów był Pavel Vana[8].

Msc Drużyna / Zawodnik Biegi Punkty
1 Szwecja Szwecja 57


13. Oliver Berntzon
14. Victor Palovaara
15. Philip Hellström-Bängs
16. Kim Nilsson
20. Casper Henriksson

(1,3,3,3)
(3,3,3,3,3)
(3,3,w,0,3)
(-,3,3,3,3,-)
(3,3,3,2)

10
15
9
12
11

2 Norwegia Norwegia 37


1. Mathias Pollestad
2. Glenn Moi
3. Truls Kamhaug
4. Lasse Fredriksen
17. Magnus Klipper

(2,1,3,2)
(2,2,1,2,3,2)
(0,2,2,2,2)
(0,2,2,2,2)
(0,1)

8
12
8
8
1

3 Niemcy Niemcy 21


9. Valentin Grobauer
10. brak zawodnika
11. Jonny Wynant
12. Richard Geyer
19. Patrick Hyjek

(1,1,1,1,1,1)

(2,d,2,1,0)
(2,1,1,0,1)
(0,1,1,1,2)

6

5
5
5

4 Łotwa Łotwa 17


5. Ernests Matjušonoks
6. Damirs Filimonovs
7. brak zawodnika
8. Artjoms Juhno
18. Nikita Kauliņš

(1,0,0,0,d)
(3,d,2,d,1)

(0,2,0,1,1,0)
(1,2,3,u)

1
6

4
6

Bieg po biegu[8]:

Wielki Finał – Gdańsk

Reprezentacja Polski prowadzona przez Rafała Dobruckiego wystąpiła w tym samym składzie, który zdobył tytuł rok wcześniej. W składzie Duńczyków zabrakło Leona Madsena. Po pierwszej serii Polacy prowadzili ex aequo ze Szwedami, a po dziewięciu biegach na czoło wysunęli się Duńczycy. Rozstrzygające okazały się biegi 13. i 14., w których Mikkel Michelsen i Michael Jepsen Jensen nie zdobyli punktów, a Polacy wygrali wszystkie biegi czwartej serii i przed biegami nominowanymi mieli 9 punktów przewagi. Tytuł przypieczętował w 17. biegu Przemysław Pawlicki. Sędzią zawodów była Christina Turnbull[10]. Ostatni bieg, rozgrywany jako Memoriał Zbigniewa Podleckiego, wygrał Szwed Timo Lahti[2].

Msc Drużyna / Zawodnik Biegi Punkty
1 Polska Polska 50


5. Przemysław Pawlicki
6. Piotr Pawlicki
7. Bartosz Zmarzlik
8. Patryk Dudek
18. Wiktor Przyjemski

(2,1,1,3,3)
(0,1,3,3,2)
(3,3,3,3,-)
(3,2,2,3,2)
(3,3,1)

10
9
12
12
7

2 Dania Dania 43


9. Rasmus Jensen
10. Frederik Jakobsen
11. Michael Jepsen Jensen
12. Mikkel Michelsen
19. Bastian Pedersen

(1,2,1,-,2)
(2,3,3,2,3)
(3,3,3,0,2,2)
(1,2,2,0,3)
(2,1)

6
13
13
8
3

3 Szwecja Szwecja 30


1. Philip Hellström-Bängs
2. Kim Nilsson
3. Victor Palovaara
4. Timo Lahti
17. Casper Henriksson

(1,1,1,0,-)
(2,0,2,1,1)
(2,2,0,2,d)
(3,3,1,2,3)
(0,2,1)

3
6
6
12
3

4 Ukraina Ukraina 8


13. Marko Łewiszyn
14. Andrij Karpow
15. Stanisław Melnyczuk
16. Roman Kapustin
20. Nazar Parnicki

(1,1,w,1,d)
(0,0,-,w,-)
(0,-,0,1,d)
(0,0,0,-,0)
(0,1,2,1,0,0)

3
0
1
0
4

Bieg po biegu (w nawiasie czas zwycięzcy w sekundach)[10][c]:

Uwagi

  1. ↑ a b c Punkty według oficjalnych wyników FIM Europe (Bergé 7, Bouin 0). Relacje SportoweFakty i organizatora (eurotsc.eu) podają Bergé 6 pkt (2,1,0,3,0,0) i Bouin 1 pkt (0,0,1,0,0,0) – trzecie miejsce w 9. biegu przypisują Bouinowi. Suma punktów drużyny (12) jest we wszystkich źródłach taka sama.
  2. ↑ Oznaczenia: d – defekt, w – wykluczenie, u – upadek, t – dotknięcie taśmy, ns – nie startował.
  3. ↑ Organizator (eurotsc.eu) podał w wynikach Frederika Jakobsena z 12 punktami (2,3,3,1,3) i Michaela Jepsena Jensena z 13 punktami (3,3,3,0,2), co nie sumuje się do 43 punktów Danii. Tabela według oficjalnych wyników FIM Europe (po 13 punktów) i relacji SportoweFakty.

Przypisy

  1. ↑ a b c ETSC 2025. Walkę o Wielki Finał w Gdańsku czas zacząć! [online], eurotsc.eu, 8 maja 2025 [dostęp 2026-09-29] (pol.).
  2. ↑ a b Polska wygrywa po raz czwarty! [online], eurotsc.eu, 30 czerwca 2025 [dostęp 2026-09-29] (pol.).
  3. ↑ a b Bilety na ETSC Grand Final w Gdańsku już w sprzedaży! [online], eurotsc.eu, 12 maja 2025 [dostęp 2026-09-29] (pol.).
  4. ↑ European Team Speedway Championship – Pardubice, 2025-05-10 – Final A [online], results.fim-europe.eu [dostęp 2026-09-29] (ang.).
  5. ↑ a b c Konrad Cinkowski, Żużel. Koncertowa jazda Duńczyków i Parnickiego w Pardubicach. Fatalny występ gospodarzy [online], sportowefakty.wp.pl, 10 maja 2025 [dostęp 2026-09-29] (pol.).
  6. ↑ a b Dania, Ukraina, Szwecja i Polska w Wielkim Finale European Team Speedway Championship [online], eurotsc.eu, 10 maja 2025 [dostęp 2026-09-29] (pol.).
  7. ↑ European Team Speedway Championship – Elgane, 2025-05-10 – Final B [online], results.fim-europe.eu [dostęp 2026-09-29] (ang.).
  8. ↑ a b c d Konrad Cinkowski, Żużel. Szwedzi najlepsi w Elgane. Ostatni bieg zadecydował o czwartym finaliście [online], sportowefakty.wp.pl, 10 maja 2025 [dostęp 2026-09-29] (pol.).
  9. ↑ European Team Speedway Championship – Gdańsk, 2025-06-28 – Final [online], results.fim-europe.eu [dostęp 2026-09-29] (ang.).
  10. ↑ a b c Patryk Kidoń, Znowu to zrobili! Reprezentacja Polski mistrzem Europy! [online], sportowefakty.wp.pl, 28 czerwca 2025 [dostęp 2026-09-29] (pol.).
Drużynowe mistrzostwa Europy na żużlu – edycje i zwycięzcy
Kategorie: Drużynowe mistrzostwa Europy na żużlu · 2025 w sporcie żużlowym