Grand Prix 2 na Żużlu 2026
| |||
| Dyscyplina | |||
|---|---|---|---|
| Organizator | |||
| Szczegóły turnieju | |||
| Pierwsze zawody | |||
| Zamknięcie (finał) | |||
| Liczba zawodników |
15 stałych, 1 dzika karta, 2 rezerwowych | ||
 I miejsce
|
|||
 II miejsce
|
|||
 III miejsce
|
|||
Grand Prix 2 na Żużlu 2026 – cykl turniejów żużlowych, mający na celu wyłonienie najlepszego na świecie żużlowca do lat 21 w sezonie 2026. Była to piąta edycja zawodów, od kiedy przemianowano je na Grand Prix 2.
W cyklu zwyciężył Mikkel Andersen, który został pierwszym duńskim indywidualnym mistrzem świata juniorów od 2012 roku, gdy tytuł zdobył Michael Jepsen Jensen[1]. Był też pierwszym zawodnikiem w historii tych mistrzostw, który powtórzył sukces ojca – Brian Andersen zdobył tytuł w 1991 roku[1]. 18-letni żużlowiec zajął drugie miejsce w Målilli i wygrał turniej w Łodzi, a w Vojens zapewnił sobie tytuł już po fazie zasadniczej – awansował do półfinału, a jedyny rywal, który mógł go jeszcze wyprzedzić, Maksymilian Pawełczak, odpadł z dalszej rywalizacji[2][1].
Srebrny medal zdobył 20-letni Duńczyk Nicolai Heiselberg, który w tym roku kończył wiek juniora i wygrał finałowy turniej w Vojens, a brązowy – wicemistrz świata z 2025 roku, Polak Wiktor Przyjemski[3]. Trzech reprezentantów Danii znalazło się w czołowej czwórce klasyfikacji, co oznaczało dominację tego kraju w cyklu[4]. Był to drugi z rzędu sezon, w którym Polak nie zdobył złotego medalu Indywidualnych Mistrzostw Świata Juniorów – ostatnio taka sytuacja utrzymywała się w latach 2007–2010[3].
Medaliści zostali wyłonieni na podstawie sumy punktów zdobytych w trzech turniejach finałowych, rozegranych w Målilli, Łodzi i Vojens.
W każdym turnieju uczestniczyło 15 stałych uczestników (12 z turniejów kwalifikacyjnych i 3 ze stałymi „dzikimi kartami”) oraz 1 zawodnik z dziką kartą na daną rundę.
Tytułu z 2025 roku nie bronił Ukrainiec Nazar Parnicki, który – co było sporą niespodzianką – nie uzyskał awansu w rundzie kwalifikacyjnej w Pardubicach[5], a stałe dzikie karty otrzymali inni zawodnicy[6].
Przed 2. rundą w Łodzi prowadzący w klasyfikacji generalnej Wiktor Przyjemski doznał w finale MIMP w Bydgoszczy poważnej kontuzji (złamania obojczyka i kilku żeber). Z tego powodu Polak opuścił zawody w Łodzi, tracąc pozycję lidera cyklu; zastąpił go pierwszy rezerwowy cyklu, Niemiec Janek Konzack[7][8]. Przyjemski powrócił do startów w decydującej rundzie w Vojens. Przed tą rundą urazu doznał także Maksymilian Pawełczak, który upadł w finale IME U19 w Krško[2].
Uczestnicy
Najwięcej reprezentantów w gronie stałych uczestników – po czterech – miały Polska i Dania[9]. Dwunastu zawodników wywalczyło awans w turniejach kwalifikacyjnych, a trzy stałe „dzikie karty” w cyklu otrzymali: Szwed Rasmus Karlsson, Słoweniec Sven Cerjak oraz Amerykanin Slater Lightcap[9][6]. Łącznie w cyklu wystąpiło 15 stałych uczestników z ośmiu krajów. Rezerwowymi cyklu zostali: Niemiec Janek Konzack (911), Australijczyk Tate Zischke (131), Brytyjczyk Luke Killeen (54) i Niemiec Mario Hausl (271)[6].
Podobnie jak w cyklu Grand Prix, uczestnicy mieli prawo wyboru własnego numeru startowego.
| Stali uczestnicy | ||
|---|---|---|
 Polska
|
4 | (505) Wiktor Przyjemski, (121) Maksymilian Pawełczak, (802) Kevin Małkiewicz, (305) Antoni Mencel |
 Dania
|
4 | (97) Mikkel Andersen, (545) William Drejer, (63) Nicolai Heiselberg, (108) Villads Nagel |
 Czechy
|
1 | (79) Adam Bednář |
 Australia
|
2 | (173) Beau Bailey, (27) Mitchell McDiarmid |
 Wielka Brytania
|
1 | (145) William Cairns |
 Szwecja
|
1 | (99) Rasmus Karlsson |
 Słowenia
|
1 | (138) Sven Cerjak |
 Stany Zjednoczone
|
1 | (28) Slater Lightcap |
Dzika karta i rezerwowi toru
Dzikie karty i rezerwowych toru w poszczególnych rundach podano według komunikatów FIM i relacji z zawodów[10][7][8][11].
| Lp. | Runda | Dzika karta | Rezerwowy 1 | Rezerwowy 2 |
|---|---|---|---|---|
| 1 | Målilla
|
Leo Klasson
|
Alfons Wiltander
|
Harry Lundahl
|
| 2 | Łódź
|
Antoni Kawczyński
|
Kacper Halkiewicz
|
Radosław Kowalski
|
| 3 | Vojens
|
Bastian Pedersen
|
Dimitri Buch
|
Patrick Kruse
|
Kalendarz
| Lp. | Data | Miejscowość | Zwycięzca |
|---|---|---|---|
| 1 | 10 lipca | Målilla |
Wiktor Przyjemski[12]
|
| 2 | 31 lipca | Łódź |
Mikkel Andersen[13][14]
|
| 3 | 11 września | Vojens |
Nicolai Heiselberg[15][16]
|
Klasyfikacja końcowa
Stan na 11 września 2026[17][4]
| Lp. | Zawodnik | Rok ur. | 1. finał | 2. finał | 3. finał | Suma |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1 | Mikkel Andersen |
2008 | 18 | 20 | 8 | 46 |
| 2 | Nicolai Heiselberg |
2005 | 6 | 16 | 20 | 42 |
| 3 | Wiktor Przyjemski |
2005 | 20 | – | 18 | 38 |
| 4 | William Drejer |
2005 | 14 | 9 | 12 | 35 |
| 5 | Beau Bailey |
2009 | 9 | 14 | 11 | 34 |
| 6 | Maksymilian Pawełczak |
2009 | 10 | 18 | 4 | 32 |
| 7 | Slater Lightcap |
2005 | 11 | 12 | 7 | 30 |
| 8 | Adam Bednář |
2004 | 0 | 10 | 16 | 26 |
| 9 | Villads Nagel |
2007 | 16 | 8 | 1 | 25 |
| 10 | Kevin Małkiewicz |
2007 | 12 | 6 | 5 | 23 |
| 11 | William Cairns |
2009 | 8 | 11 | 3 | 22 |
| 12 | Antoni Mencel |
2005 | 5 | 4 | 10 | 19 |
| 13 | Mitchell McDiarmid |
2008 | 2 | 7 | 9 | 18 |
| 14 | Rasmus Karlsson |
2008 | 7 | 5 | 6 | 18 |
| 15 | Bastian Pedersen |
2006 | – | – | 14 | 14 |
| 16 | Sven Cerjak |
2009 | 4 | 0 | 2 | 6 |
| 17 | Leo Klasson |
3 | – | – | 3 | |
| 18 |  Janek Konzack |
2009 | – | 3 | – | 3 |
| 19 | Kacper Halkiewicz |
2007 | – | 2 | – | 2 |
| 20 | Alfons Wiltander |
1 | – | – | 1 | |
| 21 | Antoni Kawczyński |
2008 | – | 1 | – | 1 |
| 22 | Dimitri Buch |
2008 | – | – | 0 | 0 |
| 23 | Patrick Kruse |
– | – | 0 | 0 | |
| 24 | Harry Lundahl |
0 | – | – | 0 | |
| 25 | Radosław Kowalski |
2008 | – | 0 | – | 0 |
Przypisy
- ↑ a b c Tomasz Janiszewski, Żużel. Mikkel Andersen przeszedł do historii! To jedyny taki mistrz świata juniorów [online], sportowefakty.wp.pl, 11 września 2026 [dostęp 2026-09-27] (pol.).
- ↑ a b Żużel. Duńczycy zdominowali SGP2. Wiktor Przyjemski z brązowym medalem! [online], sportowefakty.wp.pl [dostęp 2026-09-11] (pol.).
- ↑ a b Żużel. Polska po raz drugi z rzędu bez złotego medalu! Klasyfikacja końcowa cyklu SGP2 [online], sportowefakty.wp.pl [dostęp 2026-09-11] (pol.).
- ↑ a b Żużel. Oficjalna klasyfikacja SGP2! Przyjemski wydarł podium, Duńczycy na szczycie [online], bestspeedwaytv.pl [dostęp 2026-09-11] (pol.).
- ↑ Żużel. Za nami kwalifikacje do cyklu SGP2. Znamy dwunastu uczestników, są Polacy [online], sportowefakty.wp.pl [dostęp 2026-06-27] (pol.).
- ↑ a b c 2026 SGP2 wild cards confirmed [online], fimspeedway.com, 1 lipca 2026 [dostęp 2026-09-27] (ang.).
- ↑ a b Konzack zastąpi Przyjemskiego w Sportlab Cosmetics FIM SGP2 Łódź [online], ekstraliga.pl [dostęp 2026-09-27] (pol.).
- ↑ a b Żużel. Co za pech Pawełczaka! Był niepokonany, aż do finału, wygrał Andersen [online], sportowefakty.wp.pl [dostęp 2026-07-31] (pol.).
- ↑ a b Żużel. FIM odkryła wszystkie karty! Jest pełny skład SGP2 2026 i trzy głośne dzikie karty [online], bestspeedwaytv.pl [dostęp 2026-07-01] (pol.).
- ↑ Swedish star Klasson named as Malilla SGP2 wild card [online], fimspeedway.com, 3 lipca 2026 [dostęp 2026-09-27] (ang.).
- ↑ 3. finał SGP2 w Vojens – relacja na żywo [online], sportowefakty.wp.pl [dostęp 2026-09-27] (pol.).
- ↑ 1. finał SGP2 w Malilli – relacja na żywo [online], sportowefakty.wp.pl [dostęp 2026-07-10] (pol.).
- ↑ SGP2 w Łodzi: Pawełczak drugi. Zmiana lidera cyklu [online], motosport.pzm.pl [dostęp 2026-08-01] (pol.).
- ↑ Pawełczak na podium turnieju SGP2 w Łodzi. Kuriozalny przebieg finału [online], metropoliabydgoska.pl [dostęp 2026-08-02] (pol.).
- ↑ Przyjemski z brązem SGP2. Trudny finał dla Pawełczaka i Małkiewicza [online], radiopik.pl [dostęp 2026-09-11] (pol.).
- ↑ Żużel. Duńczyk Mistrzem Świata! Wielki powrót Przyjemskiego w finale SGP2 [online], bestspeedwaytv.pl [dostęp 2026-09-11] (pol.).
- ↑ SGP2 – klasyfikacja [online], fimspeedway.com [dostęp 2026-09-27] (pol.).
