| |||
| Dyscyplina | |||
|---|---|---|---|
| Organizator | |||
| Szczegóły turnieju | |||
| Pierwsze zawody | |||
| Zamknięcie (finał) | |||
| Liczba zawodników |
16 + 2 rezerwowych toru | ||
Indywidualne Mistrzostwa Świata 250 cm³ na Żużlu 2019 – zawody żużlowe o indywidualne mistrzostwo świata w klasie 250 cm³ (FIM Speedway Youth World Championship), rozegrane w Danii: półfinały 20 lipca 2019 w Holstebro, a finał 21 lipca 2019 w Holsted[1][2][3]. Finał był zagrożony odwołaniem z powodu opadów deszczu – ostatecznie przeniesiono go do Holsted i rozegrano tego samego dnia, zmieniając jedynie godzinę rozpoczęcia[3].
Mistrzem świata został Duńczyk Jesper Knudsen, młodszy brat mistrza z 2017 roku, Jonasa Knudsena[4]. W biegu finałowym pokonał broniącego tytułu Niemca Bena Ernsta (obaj zdobyli po 16 punktów) i Szweda Noela Wahlqvista, który wywalczył brązowy medal. Czwarty w biegu finałowym był Polak Wiktor Przyjemski (15 punktów)[1][3].
Sędzią zawodów była Susanne Neuhäuser, a przewodniczącym jury – Pavel Ondrasik[1].
Uczestników finału wyłoniono w dwóch turniejach półfinałowych (PF1 i PF2), rozegranych 20 lipca 2019 w Holstebro[2][5]. Pierwszy półfinał wygrał Norweg Mathias Pollestad, który w biegu dodatkowym pokonał Szweda Caspera Henrikssona (obaj po 14 punktów), a drugi – Ben Ernst z kompletem 15 punktów[2][5]. Awans do finału uzyskali wszyscy trzej startujący w półfinałach Polacy: Wiktor Przyjemski, Paweł Trześniewski i Damian Ratajczak[3]. W finale nie wystąpił Duńczyk Rasmus Pedersen (4. miejsce w PF1), natomiast wystąpili w nim Estończyk Markus Maximus Lill (9. w PF2) i Duńczyk Noah Moos (13. w PF1); rezerwowymi toru byli Duńczyk Mathias Karlsen i Szwed Ludvig Selvin[1][2][5]. Numery startowe według protokołu FIM[1].
| Nr | Zawodnik | Awans z półfinału |
|---|---|---|
| 1 | PF1: 3. | |
| 2 | PF2: 3. | |
| 3 | PF1: 8. | |
| 4 | PF2: 9. | |
| 5 | PF2: 5. | |
| 6 | PF1: 2. | |
| 7 | PF1: 6. | |
| 8 | PF1: 1. | |
| 9 | PF2: 1. | |
| 10 | PF1: 13. | |
| 11 | PF2: 4. | |
| 12 | PF1: 5. | |
| 13 | PF2: 2. | |
| 14 | PF2: 6. | |
| 15 | PF2: 7. | |
| 16 | PF1: 7. | |
| 17 | PF2: 13. (rezerwowy) | |
| 18 | PF2: 8. (rezerwowy) |
Po 20 biegach fazy zasadniczej ośmiu najlepszych zawodników wystąpiło w dwóch biegach półfinałowych, a po dwóch najlepszych z każdego z nich – w biegu finałowym; punkty z biegów półfinałowych i finałowego doliczano do klasyfikacji[3][6].
| Msc. | Zawodnik | Państwo | Pkt | ||
|---|---|---|---|---|---|
| 1 | Jesper Knudsen | 16 | (2,3,3,w,3) +2 +3 | ||
| 2 | Ben Ernst | 16 | (3,2,3,3,w) +3 +2 | ||
| 3 | Noel Wahlqvist | 15 | (3,2,2,3,2) +2 +1 | ||
| 4 | Wiktor Przyjemski | 15 | (2,3,3,2,2) +3 +0 | ||
| 5 | Mathias Pollestad | 12 | (2,3,0,3,3) +1 | ||
| 6 | Damian Ratajczak | 10 | (1,3,1,2,2) +1 | ||
| 7 | Flynn Nicol | 9 | (1,0,2,3,3) +0 | ||
| 8 | Gustav Grahn | 9 | (1,2,2,1,3) +0 | ||
| 9 | Casper Henriksson | 8 | (3,w,3,2,0) | ||
| 10 | Erik Bachhuber | 8 | (3,1,0,2,2) | ||
| 11 | Paweł Trześniewski | 6 | (1,2,1,1,1) | ||
| 12 | Maurice Brown | 5 | (2,1,0,1,1) | ||
| 13 | Patrick Skaarup | 4 | (0,1,1,1,1) | ||
| 14 | Mathias Karlsen | 3 | (2,1) | ||
| 15 | Noah Moos | 1 | (0,1,0,0,0) | ||
| 16 | Markus Maximus Lill | 1 | (w,0,1,0,0) | ||
| 17 | Kiriłł Lejman | 0 | (0,w,–,–,–) | ||
| 18 | Ludvig Selvin | 0 | (0) |
Oznaczenia: w – wykluczenie, – – nie startował w biegu; „+” – punkty z biegu półfinałowego i finałowego. Kolejność i suma punktów według protokołu FIM[1], punkty w poszczególnych biegach według relacji WP SportoweFakty[3], a u Pawła Trześniewskiego – według relacji speedwayfakta.cz, zgodnej z protokołem FIM[6].