PODGLĄD – artykuł nieopublikowany (pl.wikipedia) · ← wszystkie hasła · wikitekst na GitHubie

Drużynowe Mistrzostwa Europy na Żużlu 2023

Drużynowe Mistrzostwa Europy na Żużlu 2023
2022 2024
Dyscyplina

żużel

Organizator

FIM Europe

Szczegóły turnieju
Gospodarz

Stralsund

Otwarcie

15 kwietnia 2023
Gdańsk

Zamknięcie

22 kwietnia 2023
Stralsund

Liczba aren

3 (w 3 miastach)

I miejsce

złoto Polska

II miejsce

srebro Dania

III miejsce

brąz Wielka Brytania

Drużynowe Mistrzostwa Europy na Żużlu 2023 – druga edycja drużynowych mistrzostw Europy – zawodów żużlowych organizowanych przez FIM Europe. W rozgrywkach wzięło udział dziewięć reprezentacji. Rywalizacja składała się z dwóch turniejów eliminacyjnych – Finału A w Gdańsku i Finału B w Pardubicach – oraz Wielkiego Finału w niemieckim Stralsundzie[1].

Tytuł mistrzowski obroniła reprezentacja Polski, która wyprzedziła Danię i Wielką Brytanię. Kolejność na podium była taka sama jak rok wcześniej w Poznaniu[2].

Format zawodów

Drużyny składały się z czterech zawodników oraz jednego rezerwowego. Od tego sezonu w składzie mógł znaleźć się tylko jeden stały uczestnik cyklu Speedway Grand Prix, a pozycję rezerwowego obsadzał zawodnik do lat 21[3]. Każdy turniej składał się z dwudziestu biegów, w każdym z nich startowało czterech żużlowców – po jednym z każdej reprezentacji.

Do Wielkiego Finału awansowali zwycięzcy Finałów A i B oraz ta z drużyn z drugich miejsc, która zdobyła więcej punktów. Miejsce w Wielkim Finale miała zapewnione z urzędu reprezentacja Niemiec jako gospodarz[1].

Finał A – Gdańsk

Polacy objęli prowadzenie już po pierwszej serii, a przed biegami nominowanymi mieli 11 punktów przewagi nad Szwedami. Po zapewnieniu sobie zwycięstwa trener Rafał Dobrucki trzykrotnie wystawił w biegach nominowanych rezerwowego Wiktora Przyjemskiego. Drugie miejsce zajęli Szwedzi z dorobkiem 31 punktów. Wyróżniającym się zawodnikiem Francuzów był David Bellego, który w 2. biegu wyprzedził Jacoba Thorssella i Jarosława Hampela[5]. Ostatni wyścig zawodów był jednocześnie Memoriałem Zbigniewa Podleckiego – wygrał go Bellego, zapewniając Francji trzecie miejsce przed Łotwą[6].

Msc Drużyna / Zawodnik Biegi Punkty
1 Polska Polska 42


9. Szymon Woźniak
10. Jakub Miśkowiak
11. Jarosław Hampel
12. Dominik Kubera
19. Wiktor Przyjemski

(2,3,3,1,3)
(3,1,0,-,-)
(2,3,3,3,-)
(3,1,3,3,-)
(1,2,1,1)

12
4
11
10
5

2 Szwecja Szwecja 31


1. Fredrik Lindgren
2. Antonio Lindbäck
3. Jacob Thorssell
4. Oliver Berntzon
17. Philip Hellström-Bängs

(1,2,0,3,3,2)
(3,2,2,0,t)
(1,2,1,2,2)
(0,2,2,1,-)
ns

11
7
8
5
–

3 Francja Francja 24


13. David Bellego
14. Dimitri Bergé
15. Mathieu Trésarrieu
16. Steven Goret
20. Mathias Trésarrieu

(3,3,3,1,0,3)
(1,0,2,3,3)
(0,0,1,0,0)
(0,d,0,-,1)
ns

13
9
1
1
–

4 Łotwa Łotwa 23


5. Andžejs Ļebedevs
6. Jevgeņijs Kostigovs
7. Daniils Kolodinskis
8. Oļegs Mihailovs
18. Francis Gusts

(2,3,1,2,1,2)
(0,1,2,2,0)
(-,-,-,-,-)
(1,1,1,0,-)
(2,0,0,2,d)

11
5
0
3
4

Bieg po biegu (w nawiasie czas zwycięzcy w sekundach)[a][5]:

  1. (65,79) Kubera, Ļebedevs, Bergé, Berntzon
  2. (66,47) Bellego, Hampel, Thorssell, Kostigovs
  3. (66,75) Lindbäck, Woźniak, Mihailovs, Mathieu Trésarrieu
  4. (66,62) Miśkowiak, Gusts, Lindgren, Goret
  5. (66,77) Woźniak, Berntzon, Kostigovs, Goret (d)
  6. (66,29) Ļebedevs, Thorssell, Miśkowiak, Mathieu Trésarrieu
  7. (66,49) Bellego, Lindbäck, Kubera, Gusts
  8. (66,91) Hampel, Lindgren, Mihailovs, Bergé
  9. (67,37) Bellego, Berntzon, Mihailovs, Miśkowiak
  10. (66,06) Woźniak, Bergé, Thorssell, Gusts
  11. (66,21) Hampel, Lindbäck, Ļebedevs, Goret
  12. (66,26) Kubera, Kostigovs, Mathieu Trésarrieu, Lindgren
  13. (67,54) Kubera, Thorssell, Bellego, Mihailovs
  14. (66,91) Hampel, Gusts, Berntzon, Mathieu Trésarrieu
  15. (66,44) Bergé, Kostigovs, Przyjemski, Lindbäck
  16. (66,84) Lindgren, Ļebedevs, Woźniak, Bellego
  17. (68,56) Lindgren, Przyjemski, Goret, Gusts (d)
  18. (67,22) Woźniak, Thorssell, Ļebedevs, Mathieu Trésarrieu
  19. (66,57) Bergé, Lindgren, Przyjemski, Kostigovs
  20. (66,26) Bellego, Ļebedevs, Przyjemski, Lindbäck (t)

Finał B – Pardubice

Zawody zaplanowano na 15 kwietnia, lecz z powodu opadów deszczu przełożono je na następny dzień. Rozpoczęto je o godzinie 9:30, aby część zawodników zdążyła na mecze ligowe w Polsce[9]. Od początku dominowali Duńczycy. O drugie miejsce, a zarazem o awans do Wielkiego Finału kosztem drugiej w Gdańsku Szwecji (31 pkt), walczyły Wielka Brytania i Czechy. Przed ostatnim biegiem obie drużyny miały po 30 punktów, a wyścig ten wygrał Daniel Bewley przed Václavem Milíkiem, co dało awans Brytyjczykom[8].

Msc Drużyna / Zawodnik Biegi Punkty
1 Dania Dania 49


5. Mikkel Michelsen
6. Rasmus Jensen
7. Frederik Jakobsen
8. Andreas Lyager
18. Emil Breum

(3,3,3,2,-)
(3,3,1,3,3)
(3,2,3,2,3)
(2,3,3,2,-)
(2,0)

11
13
13
10
2

2 Wielka Brytania Wielka Brytania 33


1. Daniel Bewley
2. Adam Ellis
3. Tom Brennan
4. Richie Worrall
17. brak zawodnika

(1,2,2,3,3,3)
(3,1,2,1,1)
(2,2,1,1,2)
(1,1,0,-,1)

14
8
8
3

3 Czechy Czechy 32


9. Jan Kvěch
10. Eduard Krčmář
11. Petr Chlupáč
12. Václav Milík
19. Daniel Klíma

(1,2,2,w,1)
(2,1,2,2,2)
(d,-,u,-,-)
(2,3,3,3,3,2)
(0,1)

6
9
0
16
1

4 Ukraina Ukraina 6


13. Marko Łewiszyn
14. Witalij Łysak
15. Stanisław Ogorodnik
16. Nazar Fedorczuk
20. Nazar Parnicki

(1,0,1,1,1)
(0,-,0,0,0)
(0,0,0,-,0)
(-,0,-,0,-)
(0,1,1,0,0)

4
0
0
0
2

Bieg po biegu[8]:

  1. Michelsen, Milík, Worrall, Łysak
  2. Jensen, Brennan, Łewiszyn, Chlupáč (d)
  3. Ellis, Lyager, Kvěch, Ogorodnik
  4. Jakobsen, Krčmář, Bewley, Parnicki
  5. Jensen, Kvěch, Worrall, Fedorczuk
  6. Michelsen, Brennan, Krčmář, Ogorodnik
  7. Milík, Jakobsen, Ellis, Łewiszyn
  8. Lyager, Bewley, Parnicki, Klíma
  9. Lyager, Krčmář, Łewiszyn, Worrall
  10. Jakobsen, Kvěch, Brennan, Łysak
  11. Michelsen, Ellis, Parnicki, Chlupáč (u)
  12. Milík, Bewley, Jensen, Ogorodnik
  13. Milík, Lyager, Brennan, Fedorczuk
  14. Bewley, Jakobsen, Klíma, Parnicki
  15. Jensen, Krčmář, Ellis, Łysak
  16. Bewley, Michelsen, Łewiszyn, Kvěch (w/u)
  17. Milík, Breum, Worrall, Parnicki
  18. Jakobsen, Brennan, Kvěch, Ogorodnik
  19. Jensen, Krčmář, Ellis, Łysak
  20. Bewley, Milík, Łewiszyn, Breum

Wielki Finał – Stralsund

W porównaniu z Finałem A trener reprezentacji Polski Rafał Dobrucki dokonał dwóch zmian: Jakuba Miśkowiaka zastąpił Bartosz Zmarzlik, a rezerwowego Wiktora Przyjemskiego – Bartłomiej Kowalski. Reprezentację Niemiec tworzyli zawodnicy klubu Trans MF Landshut Devils[3].

Polacy prowadzili od początku zawodów i tylko dwukrotnie przyjechali na metę na miejscu dalszym niż drugie. Dominik Kubera w 8. biegu ustanowił rekord toru. O tytule przesądził 17. bieg – pierwszy z nominowanych – po którym przewaga Polaków nad Duńczykami wzrosła do 10 punktów. Wygrał go jadący w ramach rezerwy taktycznej Daniel Bewley, co zapewniło Brytyjczykom brązowe medale[11]. Dla Polaków był to drugi tytuł z rzędu[2]. Sędzią zawodów był Ołeksandr Latosinski[11].

Msc Drużyna / Zawodnik Biegi Punkty
1 Polska Polska 49


5. Bartosz Zmarzlik
6. Jarosław Hampel
7. Szymon Woźniak
8. Dominik Kubera
18. Bartłomiej Kowalski

(3,2,3,2,3)
(3,3,3,0,2)
(3,2,2,3,3)
(2,3,3,3,1)
ns

13
11
13
12
–

2 Dania Dania 35


13. Mikkel Michelsen
14. Frederik Jakobsen
15. Rasmus Jensen
16. Andreas Lyager
20. Emil Breum

(2,3,2,2,3,-)
(1,1,3,3,1)
(0,3,2,2,2)
(2,1,1,-,1)
(0)

12
9
9
5
0

3 Wielka Brytania Wielka Brytania 22


1. Daniel Bewley
2. Adam Ellis
3. Tom Brennan
4. Richie Worrall
17. Daniel Gilkes

(1,2,1,1,3,3)
(1,0,2,2,0)
(1,1,1,0,1)
(0,0,1,1,-,-)
ns

11
5
4
2
–

4 Niemcy Niemcy 14


9. Kai Huckenbeck
10. Erik Riss
11. Martin Smolinski
12. Norick Blödorn
19. Erik Bachhuber

(3,2,0,1,0,2)
(0,0,0,-,0)
(0,0,0,0,-)
(2,1,0,1,2)
(0)

8
0
0
6
0

Bieg po biegu[11]:

  1. Zmarzlik, Blödorn, Jakobsen, Worrall
  2. Hampel, Michelsen, Brennan, Smolinski
  3. Huckenbeck, Kubera, Ellis, Jensen
  4. Woźniak, Lyager, Bewley, Riss
  5. Hampel, Huckenbeck, Lyager, Worrall
  6. Jensen, Zmarzlik, Brennan, Riss
  7. Michelsen, Woźniak, Blödorn, Ellis
  8. Kubera, Bewley, Jakobsen, Smolinski
  9. Kubera, Michelsen, Worrall, Riss
  10. Jakobsen, Woźniak, Brennan, Huckenbeck
  11. Zmarzlik, Ellis, Lyager, Smolinski
  12. Hampel, Jensen, Bewley, Blödorn
  13. Kubera, Michelsen, Blödorn, Brennan
  14. Woźniak, Jensen, Worrall, Smolinski
  15. Jakobsen, Ellis, Huckenbeck, Hampel
  16. Michelsen, Zmarzlik, Bewley, Huckenbeck
  17. Bewley, Hampel, Lyager, Riss
  18. Woźniak, Jensen, Brennan, Bachhuber
  19. Zmarzlik, Blödorn, Jakobsen, Ellis
  20. Bewley, Huckenbeck, Kubera, Breum

Uwagi

  1. ↑ Oznaczenia: d – defekt, w – wykluczenie, u – upadek, t – dotknięcie taśmy, ns – nie startował.

Przypisy

  1. ↑ a b Znamy składy wszystkich drużyn, które wystąpią w European Team Speedway Championship w Gdańsku i Pardubicach [online], eurotsc.eu, 6 kwietnia 2023 [dostęp 2026-09-29] (pol.).
  2. ↑ a b Polacy wygrali HN Nowak GmbH European Team Speedway Championship [online], eurotsc.eu, 22 kwietnia 2023 [dostęp 2026-09-29] (pol.).
  3. ↑ a b Czas na HN Nowak GmbH European Team Speedway Championship Grand Final [online], eurotsc.eu, 21 kwietnia 2023 [dostęp 2026-09-29] (pol.).
  4. ↑ European Team Speedway Championship Final A – Gdańsk, 2023-04-15 – Final A [online], results.fim-europe.eu [dostęp 2026-09-29] (ang.).
  5. ↑ a b c Michał Gałęzewski, Żużel. Polacy awansowali do Wielkiego Finału DME. Będą bronić tytułu [online], sportowefakty.wp.pl, 15 kwietnia 2023 [dostęp 2026-09-29] (pol.).
  6. ↑ Polacy triumfują w European Team Speedway Championship Final A na torze w Gdańsku [online], eurotsc.eu, 15 kwietnia 2023 [dostęp 2026-09-29] (pol.).
  7. ↑ European Team Speedway Championship Final B – Pardubice, 2023-04-16 – Final B [online], results.fim-europe.eu [dostęp 2026-09-29] (ang.).
  8. ↑ a b c Konrad Cinkowski, Żużel. Pewna wygrana Duńczyków w Pardubicach. Ostatni wyścig decydował o czwartym finaliście [online], sportowefakty.wp.pl, 16 kwietnia 2023 [dostęp 2026-09-29] (pol.).
  9. ↑ Reprezentacja Danii wygrała European Team Speedway Championship Final B w Pardubicach [online], eurotsc.eu, 16 kwietnia 2023 [dostęp 2026-09-29] (pol.).
  10. ↑ European Team Speedway Championship Final – Stralsund, 2023-04-22 – Final [online], results.fim-europe.eu [dostęp 2026-09-29] (ang.).
  11. ↑ a b c d Marcin Malinowski, Polacy mistrzami Europy. To była demolka! [online], sportowefakty.wp.pl, 22 kwietnia 2023 [dostęp 2026-09-29] (pol.).
Drużynowe mistrzostwa Europy na żużlu – edycje i zwycięzcy
Kategorie: Drużynowe mistrzostwa Europy na żużlu · 2023 w sporcie żużlowym